Deze website maakt alleen gebruik van cookies om uw online gedrag op deze website te kunnen analyseren. Met deze gegevens zullen wij de website kunnen verbeteren ten doeleinde om u beter van dienst te zijn. Bij het achterlaten van een reactie, wordt naast uw ingegeven naam ook het ip-adres vastgelegd. Dit in verband om misbruik van deze functie te voorkomen. Wilt u meer informatie, kunt u een mail sturen naar info@lequin.nl. Let op: Wij geven uw informatie niet aan derden.

Rondreis Albanie

Als de laatste hellingen van Gjirokaster achter ons gelaten zijn, hopen wij als gezelschap dat wij de kuitjes nu even rust kunnen geven. Zoals al gezegd mooie plaats, maar ben blij dat ik er niet woon. Verlangen naar een plat Nederland is in deze vakantie nog nooit zo groot geweest. Er wordt alleen nog niet toegegeven aan het verlangen, want we hebben immers nog een week in Albanië. Dat betekent in de rondreis nog drie stations. Vandaag rijden wij via Syri i Kaltër naar Ksamil.

Ik probeer mijn zelf een eenduidig beeld van Gjirokaster te vormen, maar heel makkelijk gaat dat niet. Het is een stad met een schizofreen karakter. Waarbij overdag de rust en cultuur van de stad overheerst, is het in de avond meer een uitgangsgebied welke je vindt aan alle Zuid-Europese kusten. Hoewel hier een kustlijn volledig ontbreekt. Als de zon achter de bergen zakt, veranderen de straten door stroboscopen verlichtte feestlocaties. Langs de doorgaande wegen verandert de optocht van gemakkelijke toeristen kleding, t-shirt broek en makkelijk shoeisel, in parmantige jurkjes met schoeisel versierd met nep-briljantjes. Vergeet daarbij niet de getuite lipjes alvast voor de verschillende social posts. Op beide geen commentaar, puur mijn constatering.

Het komt de beste voor, zeggen ze, maar ik baalde gisteren wel dat ik met een onrustige buik en spierpijn door het hele lijf wakker werd. Ziek ! En dat dan op vakantie. Alle plannen vielen in het water. Geen natuurgebied en geen brouwerij, maar horizontaal op de kamer met zo min mogelijk licht en de oogjes dicht. In de avond ging het gelukkig wel iets beter waardoor ik gelukkig iets kon eten, al was het maar een soepje. Ik moest wel weer op krachten komen, want de plannen voor vandaag logen er niet om.

Ik noem vandaag een rustdag. Want de afstand die wij vandaag afleggen is maar 45 min naar onze nieuwe bestemming. In de ochtend starten we als de familie Lequin op, rustaaagh ! We berichten de beste verhuurder dat wij uit willen checken. Kort geniet ik nog even van het voortreffelijke appartement en voor ik het weet staat hij voor de deur. Formaliteiten worden afgehandeld en wij zijn weer even vakantie dakloos. Dan als een bliksem uit de helder Albanese hemel, weet ik waar de verhuurder op lijkt. Ik maak er een thema van.

Na Tirana, Shkodër, Theth, Durrës verlaten wij nu ook Krujë. Als je het zo achter elkaar zet verwacht je al minstens twee weken onderweg te zijn, maar in dit geval is het niet het geval. We hebben nog dertien dagen en zijn er pas 7 onderweg. Nu hoor ik in mijn hoofd hard gejuich. Niet gerelateerd aan mijn gemoedstoestand, maar gejuich van de lezers van die blog. “Nog dertien verhaaltjes”. Zeker jullie kunnen gerust gaan slapen. Er volgen er nog een paar. Genoeg om komkommertijd door te komen.